دوباره دلتنگم و میخندم

تقدیم به دوست عزیزم شیرین

http://bulakh.persiangig.com/audio/Mohsen%20Namjoo_Shirin.MP3

اینو همینجوری خوشم اومد  گذاشتم

راهی شب شده ام
خسته و دلزده ام
راه بس تاریک است و در این تاریکی رشته ی افکار من درگیر است
آه، صدایی آمد
زوزه ی گرگی بود و چه آرام و قشنگ
درد دل را میگفت ناله اش حساس بود
از صدای گرگ بر فراز آن کوه بلند من به خود لرزیدم
نه به این خاطر که صدا از گرگی بود
و نه تاریکی شب و نه آن کوه بلند، دره ی تنگ
بلکه آن صدا خاطره اش آشنا بود
نمیدانم کجا؟
آه نه، صبر کن!
آن صدا، بله آن سد بلا
همهه ی شهرم بود
بله آن قول وفا، جور و جفا در دیار من بود
آن صدا، صدای گرگ نبود صدای مرد نبود
چون در شهر من دیگر مرد نبود
که پر از نامردی در دلش خفته شدست اکنون شب شده است
گرگ ها جمع شده اند
چه کسی را بدرند
نگاهی به خودم انداختم
همچنان اینجایم!!

خفتند همرهان وشب تار مانده است

تنها غم من است که بیدار مانده است

زین همرهان نیمه ره خواب برده ام

 یک مشت خاطرات دل ازار مانده است

دیگر مرا به شهر تماشا نمی برد

چشمم که در تراکم دیوار مانده است

حتی برای دیدن خویشم اجازه نیست

ایینه زیر لعنت اوار مانده است

پاس بهار وباغ گل افشان نداشتیم

بر ما هنوز سرزنش خار مانده است

پای سفر کجاست کزین دشت بگذرم

افسوس پای رفتنم از کار مانده است.

در گوشه ی یک پارک        ،         مردی جوان غمگین

با پالتوی چرمی               ،         شلوار پایش جین

سیگار در دستش            ،         چشمش به ساعت بود

حالا دو ساعت بود           ،         کارش فقط این بود

امروز می آید                   ،         این آخرین بار است

می کرد او دائم                ،         این را به خود تلقین

کم کم دلش لرزید            ،         شاید نمی آید

اما چه می شد کرد          ،         با این غم سنگین

حیران و سردرگم              ،         دور خودش چرخید

تا ناگهان افتاد                 ،         چشمش به یک کابین

برداشت گوشی را           ،         نه ، یک ، الی آخر

یک وقفه و یک بوق          ،         بعدش صدا شیرین

لطفا پس از این بوق        ،           پیغام بگذارید

منشی صوتی بود           ،         لعنت به او  ؛  نفرین

انداخت گوشی را            ،         مشتی به یک شیشه

کوبید و بعد از آن              ،         دور و برش خونین

درد عجیبی داشت           ،         اما نه در دستش

در قلب مجروحش            ،         یک درد بی تسکین

دستی به جیبش برد            با خود سرنگی داشت

یک لحظه اندیشید           ،         شیرین یا مرفین

بوسید شیرین را             ،         یک عکس خونین را

حس کرد مرفین را           ،         یک حس زهرآگین

دردش سبک تر شد         ،         از پارک زد بیرون

آرام و پاورچین                ،         یکباره در جاده

چیز عجیبی دید              ،         شیرین آنجا بود

آن دست آن پایین           ،         بی اختیار از دور

سویش دوید و بعد           ،         فریاد شیرین و

یک ترمز ماشین              ،         ...

شیرین او آمد  

شیرین او آمد

اما ولی افسوس

در لحظه ی تدفین !

برگرفته از وبلاگ یه آشنای سابق

ز من بگریزید که می خورده ام امشب

با من منشینید که دیوانه ام امشب

ترسم که سر کوی تو را سیل بگیرد

ای بی خبر از قصه مستانه ام امشب

یک جرعه آن مست کند هر دو جهان را

چیزی که لبت ریخت به پیمانه ام امشب

بیحاصلم از عمر گران مایه فروغی

گر جان نرود در پی جانانه ام امشب

 روزی روزگاری همه احساسات در یک جزیره دور افتاده زندگی میکردند یک روز به انها خبر دادند که به زودی جزیره غرق میشود و در ژرفای اقیانوس فرو میرود بنابراین تمام انها قایق های خود را اماده کردند و برای گریز اماده شدند.

عشق تنها کسی بود که انجا ماند و تا اخرین دم تلاش کرد جزیره را نجات دهد.

تنها هنگامی که جزیره کاملا زیر اب فرو میرفت او نیز تصمیم گرفت انجا را ترک کند.

دنبال کسی میگشت که بتواند به او کمک کند که ناگهان ثروت را دید که با کشتی بزرگش از کنار او میگذشت.

عشق از او پرسید:

ثروت میشود من سوار کشتی تو شوم؟

ثروت گفت:

متأسفم ،کشتی من پر از طلا و جواهر است و جايی برای تو ندارد.

عشق تصمیم گرفت از غرور که با قایق زیبایش از کنار او میگذشت کمک بخواهد:

غرور لطفأ به من کمک کن.

غرور گفت:من نمیتوانم به تو کمک کنم،تمام بدنت خیس است و قایق زیبای مرا کثیف میکنی.

سپس اندوه را دید.

گفت:

اندوه!بگذار من با تو بیایم.

اندوه پاسخ داد:

متأسفم عشق،اما من میخواهم تنها باشم.

سپس شادی را دید،فریاد زد:

شادی خواهش میکنم مرا با خود ببر.

اما شادی ان چنان غرق در خوشی بود که صدای او را نشنید.

گریه اش گرفت.

در همان لحظه صدایی شنید:

عشق با من بیا.

یکی از پیرمردهای ساکن جزیره بود.

عشق انچنان احساس خوشبختی کرد که فراموش کرد نام او را بپرسد.

هنگامی که وارد خشکی شدند،پیرمرد به راه خود رفت.

عشق میدانست که چه قدر به او مدیون است

عشق تصمیم گرفت که به هر قیمت که شده نام او را بیابد.

ناگهان دانش را دید و نام پیرمرد را از او پرسید،

دانش گفت:

او زمان بود.

عشق پرسید:

پس چرا زمانی که هیچ کس به من کمک نکرد او به کمکم امد؟

دانش لبخندی زد و با خرد و دانش همیشگی خود پاسخ داد:

زیرا تنها زمان میتواند دریابد که عشق تا چه اندازه بزرگ و والاست!!!

دیروز دیگه رفت واسه همیشه

وقتی میخواست بره منو صدا کرد

وایستادو تو چشای من نگاه کرد

گفت:میدونی خودت برام عزیزی

این اشکارم بهتره که نریزی

باید برم سفر واسم بهتره

ولی کسی که مونده عاشقتره

تقدیر ما از اولم همین بود

یکی تو اسمون یکی زمین بود

خدا نخواست همیشه پیشم باشی

ولی مهم اینه که ... باشی

شاید اگه دائم بودی کنارم

یه روز میدیدم که دوست ندارم

میخوام برم که تا ابد بمونم

سخته برای هر دومون میدونم

گریه نکن گریه هاتو نگهدار

لازم میشه گریه برای دیدار

نذار که پر گریه بشه خاطره

اونی که اشک نریزه عاشقتره

اون کسی که بخواد بشه ستاره

هیچ چاره ای به جز سفر نداره

اصلا شاید اونجا دووم نیارم

یا نا تموم بمونه اونجا کارم

دعا نکن اونجا بهم نسازه

ادم که حرفش دوتا شه می بازه

منتظر شعرا و نامه هاتم

هر جا میری بدون منم باهاتم

دیگه سفارش نکنم عزیزم

نذار منم اینجوری اشک بریزم

شاید یه روزی دیدی توی جاده

یه اشنا منتظرت وایستاده

شایدم این دیدار اخرینه

اگر که باشه، زندگی همینه

دیگه باید برم که خیلی دیره

فقط مذار خاطرمون بمیره

اون رفتو ازدوردساشو تکون داد

خوبیاشو یه بار دیگه نشون داد

همه میگن فقط یه روزه رفته

انگار ولی گذشته صد تا هفته

ای کاش نمیرفت و سفر نمیکرد

یا لا اقل منو خبر نمیکرد

اما نه،خوب شد که منو خبر کرد

اشکامو دید و بعد از اون سفر کرد

فهمیدم امروز سفرم یه درده

من چه کنم اگه که بر نگرده

خودش میگفت میخواد بشه ستاره

پس چاره ای به جز سفر نداره

فهمیدم امروز سفرم یه درده

من چه کنم اگه که بر نگرده؟

پشت سرش اب میریزم یه دریا

شاید پشیمون شه نمونه اونجا

الهی هیچ جائی سفر نباشه

هیچ چشمی منتظر به در نباشه

هرگز ...

هرگز فراموش نمی کنم

سخنانی راکه از چشمان تو شنیدم

می گویند چشمها هرگز دروغ نمی گویند

اما من شیرین ترین دروغ ها را از چشمان تو شنیدم

آن هنگام که می گفتند:

«دوستت دارم»

تو بزرگ بودی

آنقدر بزرگ

که رویاهای من در سرزمین خیال تو

قاصدکی بیش نبود

بزرگ بودی و دست نیافتنی

و من می دانستم

در دست نیافتنی ها

عظمتی ست پرستیدنی..

زندگی با تو خاطره ای برای من نبود

خاطره های با تو تمام زندگی من است...

زیر نگاه پاییزی تو

من چونان برگی افتادم

و از آن روز

زیر پای رهگذران خرد می شوم

دلم چون کودکی دلگیر، پا را بر زمین کوبد
که "عمر خویش می خواهم!
روان و راحت و آرام جان خویش می خواهم!"
***
نمی فهمد دل سرکش
نمی فهمد خطا رفته است بازی را
دل کودک، به هر سازی که می گویم،
برایم باز می گوید که:
"عمر خویش می خواهم، پسم ده نازنینم را!"
***
برایش قصه گفتم دوش، تا شاید بیاساید
نگاهش همچنان سنگین به لبهایم
هر از چندی به من می گفت:
"یارم کو؟ برایم قصه او گو!"
***
ز چشمش قطره ای سنگین فرو افتاد
"وای الهام! پاسخ گو!!!
بهارم را کجا راندی؟
نگارم را، امید روزگارم را کجا راندی؟
به هر ساز تو رقصیدم
شکستم، دل نبستم
باز خندیدم!
تلف کردی جوانی را به تنهایی
نگفتم هیچ!
حالا آشیانت کو؟
یار مهربانت کو؟!"
***
دل تنگم! مزن سنگم! توانم نیست
آری! آشیانم نیست!
یار مهربانم نیست!
بی جرم از برم دامن کشیده است او
من خود، زخمی ام زین غم
مزن سنگم دل تنها! مزن سنگم!
توانم نیست.